September 15th, 2011

Во Львове хорошо

ЛИЧНЫЙ ОПЫТ

Во Львове хорошо, в Карпатах нет


— 14.09.11 09:17 —

ТЕКСТ: Русский

ФОТО: ИТАР-ТАСС

Был во Львове четыре раза и в Карпатах однажды. Могу поделиться личным опытом.

Первое.
Если вы не были до сих пор во Львове, я вам по-хорошему завидую.
Удивительный город! Таких больше на Украине, да и в России вы не встретите. И что интересно – даже каких-то советов «посетите
то, посмотрите на это» давать не нужно, потому что ноги сами вас приведут во все места в центре города, потому что весь центр город представляет интерес.

Но я все-таки назову пару ключевых мест:

Площадь Рынок, крыша на Ратуше, парк возле Оперного театра, Армянский переулок и Армянская церковь, Доминиканский собор, Высокий замок, дворец Потоцких, Лычаковское кладбище, музей-аптека, здание университета. Вот то, что  сразу в голову приходит, хотя я уже года три во Львове не был. Но на самом деле там еще мест 30-40 представляющих интерес, а уж атмосфера этих средневековых улиц, по которым ходят современные люди и ездят автомобили с трамваями – ее просто нужно прочувствовать разок, чтобы все стало ясно.

Нелюбовь к российским туристам – выдумка росссийских националистов. Рестораны, кафе – на любой вкус. Такси – за
копейки по московским меркам. Из транспортной экзотики – старенькие трамваи. Отели двух категорий: дорогие (больше 100 евро за двухместный номер) с горячей водой и дешевые советские (с горячей водой по графику три часа утром, три часа вечером). Вообще нужно сказать, что вода – это главная проблема Львова. И связана она как раз с его старинным колоритом. Мне местные рассказывали, что кое-где водопровод в центре до сих пор деревянный, как в 15-16 веках.

Дней пять на Львов нужно, чтобы почувствовать его, чтобы влюбиться.

А вот в Карпаты не получилось у меня влюбиться. Правда, сразу оговорюсь,  что ездил туда зимой кататься на горных лыжах, а не с этнографическим интересом. Дело было в январе. Найти приличное жилье оказалось проблемой. В итоге вписался в одну из четырех комнат, в трех из которых жили такие же, как я, любители горных лыж и сноубордов.

На горки часовые очереди. Сами горки все в буграх (и это в январе месяце, когда снегу предостаточно должно быть в этой
местности). Прокаты, судя по тому, что я увидел, так себе. Канатка старая, советская. Удовольствия, в общем, от катания не получил, но природа красивая.

Развлечений вечером никаких. Местные вежливые, но довольно закрытые. Видимо, я в их мир не вписывался, ну и они в мой не очень. Короче, промучался я там пять дней и уехал раньше запланированного времени во Львов догуливать остаток каникул. Не понравилось, больше в Карпаты не поеду.

 http://www.gazeta.ru/lifestyle/travel/2011/09/13_e_3767393.shtml

Знаю, в чем проблема у русских

Знаю, в чем проблема у русских


— 13.09.11 12:12 —

ТЕКСТ:
Oleg

ФОТО:

РИА «Новости»

Прожив в США уже более десяти лет я вдруг понял, в чем для меня главное отличие между США и Россией.

Поражает и удивляет, конечно многое.

Экология; медицина; арбузы без косточек; цены - многие мои друзья просят присылать им товары из США в Россию по почте и все равно получается дешевле; человеческое отношение людей - не раз видел как кондуктор связывается по рации с машинистом и последний останавливает поезд лишь потому что кто-то ошибся и сел в «экспресс» или на другую «ветку» и т.д. и т.п.

Но главное я вдруг понял, когда посмотрел видео как больной Стив Джобс выходит из больницы и садится в машину.

Вы знаете кто такой Стив Джобс? Так у него ни охраны, ни персонального лимузина.

Он выходит один с супругой, как совершенно простой посетитель, сам открывает себе дверь автомобиля, садится и уезжает (супруга за рулем). Я просто не верю, что в России человек такого уровня с такими деньгами способен на такое.

Или посмотрите на фото из белого дома где аппарат Обамы смотрит за ликвидацией Бен Ладена. На столе стоят бумажные (!!!) стаканчики с кофе. Вы можете себе представить такое в кремле-белом доме?

Знаете ли Вы, что машине Баффета больше 10 лет?

Так вот, наибольшее отличие американцев, особенно богатых, в том что они не стараются никому ничего доказать, а просто живут без показухи в свое удовольствие.

Они ходят в джинсах и ездят без охраны на обычных машинах.

В России же все наоборот. У меня есть знакомые предпочитающие 2 часа в автомобиле провести вместо 20 минут в метро. Зато не надо «спускаться вниз, где всякое быдло ездит».

К нам в офис (в компании 60 тыс.работников) приезжал самый главный IT-шник. Так он сам сел в аэропорту в метро и спокойно доехал до нашего офиса в центре Чикаго. Это человек с официальной зарплатой в несколько миллионов (не считая премии и других бенефитов).

Один мой знакомый в Москве снимает комнату с кроватью, где он даже не может выпрямиться во весь рост (размер комнаты уж очень мал), но зато один из первых купил iPhone и iPad, ибо «у других-то есть».

То есть с одной стороны показуха, а с другой все более спокойно.

Как сказал д.Сандро (из рассказов Ф.Искандера) «если человек был беден, то еще 40 лет чувствует себя бедным, даже
разбогатев; если же был богат и все потерял, то все равно еще 40 лет живет как богач».

В этом и есть главная разница, Россия 60 лет была бедной и все еще чувствует себя такой даже сейчас.

http://www.gazeta.ru/money/2011/09/08_e_3760373.shtml

WikiLeaks о Грузии и Азербайджане

Оригинал взят у usahlkaro в WikiLeaks
"У России есть Армения, а у нас - Грузия", - сказал президент Азербайджана Ильхам Алиев на встрече с госсекретарем США по вопросам Европы и Евразии Даниелем Фридом 13-го ноября 2007 года. Об этом стало известно из депеши рассекреченных документов WikiLeaks.

Согласно публикации, Фрид в ходе встречи дал понять Алиеву, что в регионе президент Грузии Михаил Саакашвили нуждается в "надежном друге", и таким другом может быть Азербайджан, на что Алиев ответил, что в тяжелые моменты Баку всегда был рядом с Саакашвили, что неоднократно вызывало недовольство России.

Во время беседы стороны затронули также тему карабахского урегулирования и отношений между соседними странами в регионе. Алиев рассказал американскому дипломату о своих опасениях на счет нагорно-карабахского конфликта и возможного проявления религиозного радикализма в Азербайджане. Как заметил Фрид, теперь уже бывший президент Армении Роберт Кочарян в вопросе разрешения карабахского конфликта настроен серьезно.
http://www.arminfo.info/russian/politics/article/13-09-2011/05-20-00

доброта спасет мир

Оригинал взят у kukmor в доброта спасет мир
найдено в инете
"Иду утром домой. На одном из подъездов висит объявление, на пожелтевшей бумаге неровным почерком:
"Дорогие соседи! Сегодня, примерно в 9-20 у проходной двери были утеряны 120руб. Если кто нашел, занесите пожалуйста в кв. 76, Антонине Петровне. Пенсия маленькая"
Ну а что я? Откладываю 120р в карман, поднимаюсь, звоню. Открывает древняя бабушка-пенсионерка, прям такой божий одуванчик в фартуке. Только увидела меня, протягивающего деньги - сразу обниматься, причитать, и в слезы счастья. Рассказала, как: "Пошла за мукой, вернувшись вынимала ключи у подъезда - деньги-то наверно и проронила". НО! Деньги брать отказалась наотрез!!! Я - в замешательстве...
Оказалось, за несколько часов, я - уже шестой (!!!) "нашел" бабулины деньги! Люди, я вас люблю за то что вы ТАКИЕ!!!
"Да нет, именно ЭТИ деньги - уж точно ваши!" - сказал я, положил 120р. на тумбочку в прихожей, и собрался было уходить, как бабуля резво сгоняла на кухню и притащила поднос с пирогами: "Вот, к приезду родненьких моих уже наготовила!". Взял пару штук и ушел.
"Объявление то сыми, сынок!" - прокричала бабуля из окна, когда я вышел из подъезда, жуя пирожок."

Смертельно опасная Москва















— 14.09.11 21:22 —
Свидетель изменил голос и показания
По делу об убийстве футбольного болельщика Егора Свиридова выступил ключевой свидетель обвинения – Надежда Менчинская, которая видела всю драку своими глазами. Она дала показания из секретной комнаты, заявив, что боится угроз. Гособвинение отмечает: двум свидетелям по делу такие угрозы уже поступили.

В среду в Московском городском суде сторона обвинения продолжила представлять доказательства по делу об убийстве футбольного болельщика Егора Свиридова. На скамье подсудимых его предполагаемый убийца Аслан Черкесов, уроженец Кабардино-Балкарии, и пятеро участников драки, дагестанцы Артур Арсибиев, Нариман Исмаилов, Акай Акаев, Рамазан Утарбиев и Хасан Ибрагимов.

Прокурор Мария Семененко заявила ходатайство о допросе основного свидетеля обвинения Надежды Менчинской в условиях, исключающих визуальное наблюдение. «С целью предотвращения угроз со стороны родственников подсудимых», – объяснила она.

«Опять шоу устраивать?» – недовольно буркнул Черкесов. Сторона защиты возразила: данные Менчинской известны, она ранее допрашивалась, и с ее участием проводились очные ставки. Гособвинитель Антон Щербаков пояснил, что свидетель не желает присутствовать в зале, поскольку в нем находятся родственники подсудимых и сочувствующие им лица.

Семененко также добавила, что двум свидетелям по делу уже поступили угрозы.

Их имена гособвинитель не назвала. «В этом отношении ведется проверка», – сказала она. После этого адвокаты предложили вообще закрыть заседание. Семененко возразила: «Нам нечего скрывать, мы за открытый процесс».

Черкесов отметил, что на предварительных слушаниях они тоже ходатайствовали об открытом процессе. «Никаких угроз с нашей стороны не поступало, не поступает и не может поступать – это полный бред, – заявил он. – Мы сидим в следственном изоляторе. Максимум, что может от нас поступать в адрес потерпевших, – извинения, сочувствие и наши соболезнования. Наши родственники не маразматики и не умственно отсталые люди, чтобы угрожать». По его словам, в показаниях Менчинской есть множество несоответствий, которые необходимо проверить. Судья постановил допросить свидетеля в условиях, исключающих визуальное наблюдение, и в открытом режиме.

После перерыва Менчинская измененным голосом рассказала о вечере 5 декабря 2010 года. Ее показания практически полностью повторяли обвинительное заключение. По ее словам, в тот день ей позвонил потерпевший Сергей Гаспарян и предложил встретиться в кафе «Княжий дворик». Она подъехала туда примерно в полночь. Через полчаса собрались домой, пошли ловить такси. Свиридову, Гаспаряну, Дмитрию Филатову и ей надо было ехать в одну сторону. Компания прошла на остановку, и Менчинская увидела подсудимых рядом с ней. Исмаилов при этом стоял рядом с иномаркой и поторапливал своих друзей, которые стояли около магазина.

В какой-то момент Исмаилов подошел к Дмитрию Петроченко и агрессивным тоном спросил у него, все ли в порядке, рассказывала свидетельница. Тот ответил, что все нормально, после чего Исмаилов «схватил его за грудки», несколько раз ударил в лицо, а когда он упал, начал «пинать его ногами». После этого к остановке подбежали еще четверо, начали помогать Исмаилову избивать Петроченко. Свиридов и Филатов побежали на помощь к Петроченко и пытались их разнять, но в итоге им пришлось защищаться.

Менчинская, стоявшая чуть левее остановки, подробно описывала действия каждого. Как в ходе драки Свиридов выкрикнул, что у напавших есть нож. Как Арсибиев ударил Дмитрия Корнакова бутылкой по голове и ударил его головой о фары остановившейся машины. Как через пять минут после начала потасовки появился Черкесов, который держал пистолет в вытянутой руке. Послышались хлопки, после которых Свиридов начал «оседать». Филатов побежал в сторону Менчинской, Черкесов целился в него, и она отбежала на два шага назад. Когда свидетельница обернулась, то увидела, как подсудимый уже стреляет в Гаспаряна. Сцена со стрельбой происходила возле иномарки.

«Черкесов махал пистолетом перед лицом Гаспаряна, отгоняя его к багажнику автомобиля, – говорила Менчинская. – Черкесов кричал: «На, получи!» Когда он начал стрелять, Ибрагимов и Исмаилов ударили Гаспаряна по ногам, он упал с глухим звуком».

Затем все трое принялись его избивать.

– Уже мертвого Свиридова тоже били по голове, – рассказала свидетель.

– Кто бил? – попросила уточнить прокурор.

– Акаев.

В конце драки Черкесов стянул с плеча Филатова сумку. Иномарки, возле которой завязалась потасовка, уже не было. Потом кто-то вызвал милицию, а когда она приехала, потрясенная свидетельница села к ним в машину. Через некоторое время Менчинская увидела Черкесова, Утарбиева и Ибрагимова. Первый при этом выбросил сумку. Когда ее отвели назад, на месте происшествия уже были Акаев, Арсибиев и Исмаилов. «Я видела, что на подсудимых не было повреждений, а мои друзья были все в крови», – говорила Менчинская.

Отвечая на вопросы, Менчинская уточнила, что до драки видела, как в обратную сторону шли две девушки, в конце драки прибежала одна из них.

«Когда Черкесов стрелял в Гаспаряна, она кричала: «Наших бьют!» Я ответила: «Это ваши бьют», – рассказывала свидетель. – Потом она постояла и ушла».

«Вы сказали, что ваши друзья защищались. Расскажите, как именно они защищались?» – задал вопрос подсудимый Утарбиев. Менчинская ответила, что Филатов, Гаспарян и Свиридов «защищались кулаками», а Петроченко и Корнаков не могли совершать какие-либо действия.

После допроса были зачитаны протоколы предыдущих бесед со свидетельницей – участники процесса заметили противоречия в показаниях Менчинской. Как следует из протоколов ее допросов, имеющихся в материалах дела, Исмаилов схватил Петроченко и крикнул что-то Арсибиеву и Утарбиеву, которые тут же подбежали. Филатова она вообще назвала Филипповым. По ее первым ощущениям, напавших было больше шести человек. Также вначале свидетельница утверждала, что сумку стянул не Черкесов, а Ибрагимов. Менчинская заявила суду, что никаких противоречий в своих словах не видит.

Читать полностью: http://gazeta.ru/social/2011/09/14/3768437.shtml

Рыночный курс белорусского рубля оказался на 62% ниже официального: 8600 рублей за $1.



Лукашенко выпустил рубль

Нацбанк Белоруссии впервые назвал рыночный курс белорусского рубля: он оказался на 62% ниже официального

ТЕКСТ:

Денис Лавникевич (Минск)

Нацбанк Белоруссии запустил дополнительную сессию валютных торгов, где курс определяют спрос и предложение. Рыночный курс белорусского рубля оказался на 62% ниже официального: 8600 рублей за $1. Нацбанк ждет, что через пару дней валюта появится в обменниках, а курсы постепенно выровняются. Но все упирается в отсутствие валюты: тают надежды на привлечение средств и от МВФ.

Нацбанк Белоруссии впервые объявил рыночный курс национальной валюты. По итогам первых торгов в ходе допсессии на
Белорусской валютно-фондовой бирже он составил 8,6 тысяч белорусских рублей за $1, 12,1 тысяч за один евро и 305 за один российский рубль.

Таким образом, рыночный курс белорусского рубля оказался на 62% ниже официального, который на 14 сентября составляет 5300 белорусских рублей за $1.

Причина такого результата в нехватке свободно конвертируемой валюты, объяснил замглавы Нацбанка Тарас Надольный. «Предложение по отдельным валютам составляло менее 5% от среднедневной экспортной выручки», – сообщил он.

Весь объем предложения в ходе торгов он оценил в $8 млн. Национальный банк интервенций не проводил, добавил Надольный.

Дополнительную торговую сессию власти Белоруссии ввели, чтобы ликвидировать острый дефицит валюты на рынке. Последние пять месяцев в обменниках страны было невозможно купить наличную валюту. Банки имели право продавать и покупать ее только по курсу, близкому к курсу Нацбанка, в результате в Белоруссии расцвел черный валютный рынок, где курс доллара колебался
между семью и девятью тысячами белорусских рублей.

На дополнительной сессии продается валюта, оставшаяся в распоряжении экспортеров после обязательной продажи 30% валютной выручки. Доллары, евро и рубли, купленные банками в ходе этих торгов, будут поступать в их обменные пункты для продажи населению.

На основной сессии покупка валюты по курсу Нацбанка допускается лишь в целях оплаты лекарств, поставленных в Белоруссию природного газа и электрической энергии.

Нацбанк ожидает, что валюта в обменниках появится через пару дней после открытия дополнительной сессии и банки при продаже валюты населению будут ориентироваться на установленный на ней курс. «Даже если они не будут покупать валюту непосредственно для обменников на бирже, но будут устанавливать курсы, ориентируясь на допсессию, это будет стимулировать приток валюты в обменные пункты», – уверен Надольный.

Первым информацию предоставил Белсвиссбанк: курс покупки установлен на уровне 8200 рублей за доллар, продажи – 8700. Правда, в банке отметили, что пока не готовы гарантировать появление валюты в свободной продаже.

Надольный надеется, что постепенно предложение валюты на дополнительной сессии вырастет: экспортеры «активизируются в краткосрочном периоде», а вместе с этим и курс иностранной валюты пойдет вниз.

«Курс будет выше действующего официального какой-то промежуток времени – это нормальная практика для такого рода инструмента», – пояснил замглавы Нацбанка. Но в итоге «наш предельный максимальный курс, по которому будет осуществляться
интервенция, не будет значительно отличаться от сегодняшнего официального», считает он.

Проблема в одном: для этого в стране должна быть валюта. Но пока страна испытывает ее острую нехватку. Тают надежды и на получение кредита от Международного валютного фонда.

На днях Александр Лукашенко заявил, что некие западные страны в обмен на предоставление кредита требуют освобождения политзаключенных. Но, по словам белорусского президента, никаких политзаключенных в стране нет, и никаких подобных переговоров проводиться не может.

В среду Надольный не исключил, что Белоруссия может отказаться от своей заявки на привлечение нового кредита МВФ. «Окончательное решение еще не принято, но вполне возможен вариант отказа», – сказал он. «Вполне возможно, что мы самостоятельно справимся с ситуацией. … Президент поставил перед правительством и нацбанком задачу увеличить
золотовалютные резервы на $5 млрд в этом году», – отметил он. Источники поступления средств для увеличения резервов чиновник не раскрыл, но напомнил про анонсированную сделку со Сбербанком по привлечению кредита на $1 млрд (формально – для «Беларуськалия»). Также, по его мнению, «нет объективных предпосылок, чтобы мы не получили очередной транш кредита
ЕврАзЭС на $400 млн». Но этих средств, как неоднократно предупреждали эксперты, для устранения финансового кризиса Белоруссии не хватит.



Наш боевой советский трактор

Оригинал взят у abc в Наш боевой советский трактор
http://abc.livejournal.com/
Я расскажу о вопиющем факте:
На берегах Амура, средь полей
Попался наш простой советский трактор
В прицел шести китайских батарей.

Ударил залп, снаряды полетели,
Но тракторист был парень с головой:
Он жмёт педаль — и вот не видно цели
В поставленной завесе дымовой.

А трактор взмыл над милой стороною
И в тот же миг агрессору в ответ,
Чтоб постерёгся нас пугать войною
Ударил залп тактических ракет.

А тракторист наш, капитан Литвинов,
Взглянул на карту и включил форсаж,
Спокойно отбомбился над Пекином
И заложил на родину вираж.

Он над Амуром выключил реактор,
Чтоб не пугать родных овец и коз.
Пронёсся в небе наш советский трактор
На дозаправку в свой родной колхоз.

И, если враг опять предпримет меры,
Чтоб помешать собрать нам урожай,
Приказом Агропром СССР-а
У нас на поле вылетит комбайн

Шуточная песня времён конфронтации СССР и КНР. Возникла на основе анекдота: «Китайцы обстреляли мирно пашущий советский трактор. Трактор уничтожил противника арт-огнём и улетел на базу».



Komputer przeszedł Test Turinga

Komputer przeszedł Test Turinga
...

Piotr Cieśliński 2011-09-15, ostatnia aktualizacja 2011-09-15 10:41:39.0

Ta wiadomość powinna wstrząsnąć nami, a właściwie nawet całym gatunkiem ludzkim. Ale w Polsce na razie nie przebiła się przez informacje z kampanii wyborczej, które u mnie wywołują wyłącznie odruch ziewania.
Na początku września na festiwalu innowacji Techniche w indyjskim Guwahati program komputerowy Cleverbot, rozmawiając z ludźmi, przekonał ich, że jest człowiekiem! To znaczy, że przeszedł test (wymyślił go pół wieku temu brytyjski matematyk Alan Turing), który ma dowodzić, że komputer już zaczął myśleć.

Cleverbota stworzył weteran sztucznej inteligencji Rollo Carpenter już w 1988 r. i od tego czasu program wciąż rozmawia, rozmawia i rozmawia. Cały swój czas spędza na rozmowach z ludźmi, bez przerwy się ucząc, jak to robić po ludzku. Od 1997 r. każdy może z nim pogawędzić w internecie - jak szacują twórcy programu, odbył już łącznie ponad 65 mln konwersacji. Moim zdaniem można od tego tylko zgłupieć.

Jednak kiedy w Guwahati do testu przystąpiło 1334 ochotników (obserowali przebieg rozmowy, ale nie wiedzieli z góry, kto jest rozmówcą - człowiek czy maszyna), to okazało się, że aż 59,3 proc. z nich uznało Cleverbota za istotę ludzką. To więcej, niż gdyby zgadywali losowo, zdając się na przypadek.

Dla mnie jednak o wiele ciekawszy jest inny wynik testu. Kiedy na miejscu Cleverbota był prawdziwy człowiek, to uczestnicy testu widzieli w nim istotę ludzką tylko niewiele częściej, bo w 63,3 proc. rozmów. Tak więc okazało się, że nawet będąc stuprocentowym człowiekiem, wcale nie jest tak łatwo przekonać innych ludzi, że jest się nim rzeczywiście.

Zastanawiam się, czy to raczej podnosi osiągnięcie Cleverbota, czy wręcz przeciwnie.

Zapytałem Cleverbota online, czego nauczyła go ludzka rasa: - Tego, że we współczesnym świecie emocjonalna intuicja poniosła porażkę - odpowiedział. I chyba ma rację.

A co by chciał powiedzieć od siebie wszystkim ludziom? - Nic specjalnego, nie znam ich dobrze.

Tekst pochodzi z serwisu Wyborcza.pl - http://wyborcza.pl/0,0.html © Agora SA

Francja wprowadza zakaz modlitw muzułmanów na ulicach

Francja wprowadza zakaz modlitw muzułmanów na ulicach
...

mig, PAP 2011-09-15, ostatnia aktualizacja 2011-09-15 15:01:24.0

Już od piątku muzułmanie we Francji nie będą mogli modlić się na ulicach miast. Nowe przepisy mają zapobiec częstym przypadkom blokowania ruchu ulicznego i pieszego przez modlących się muzułmanów w Paryżu, Nicei czy Marsylii. W Paryżu zostanie otwarta prowizoryczna sala modlitw dla wyznawców islamu, którzy nie mają swojej świątyni.
Zakaz odprawiania modłów poza miejscami kultu wejdzie w życie w czwartek o północy - informuje "Le Figaro". Według szefa francuskiego MSW, Claude'a Gueanta, "nie są godne praktyk religijnych". - Sprzeciwiają się zasadzie świeckości państwa. - powiedział "Le Figaro" minister. Tłumaczył, że zjawisko to "ustanie w przewidzianym terminie", czyli 16 września.

- Będziemy mogli użyć nawet siły w razie konieczności (aby usunąć z ulic modlących się muzułmanów - red.), ale jest to hipoteza, którą odsuwam, ponieważ prowadzony przez nas dialog przyniósł swoje owoce - oświadczył.

Muzułmanie: modlimy się na ulicach, bo nie mamy gdzie się modlić

Reprezentanci instytucji muzułmańskich we Francji tłumaczyli od dłuższego czasu, że wyznawcy islamu modlą się na ulicach, bo we Francji nie ma dostatecznej liczby meczetów i sal modlitw. Władze Paryża postanowiły rozwiązać częściowo ten problem oddając w piątek w 18. dzielnicy Paryża do dyspozycji muzułmanów byłą remizę strażacką, zaadaptowaną na salę modlitw. Paryski magistrat porozumiał się w tej sprawie z zarządcami położonego w tej paryskiej dzielnicy niewielkiego meczetu. Nowa sala modlitewna ma pomieścić około 2,7 tys. wiernych. Wszystkie koszty użytkowania i utrzymania sali jako miejsca kultu pokryje - zgodnie z francuskim prawem - wspólnota religijna, czyli muzułmanie. W 2013 roku prowizoryczną salę modlitw ma zastąpić zbudowany w pobliżu Instytut Kultur Islamu. W tej placówce znajdzie się też miejsce kultu religijnego.

Muzułmańska modlitwa sprawą polityczną

Sprawą modlitw muzułmanów na ulicach francuscy politycy zajęli się w ubiegłym roku, gdy przywódczyni nacjonalistycznego Frontu Narodowego, Marine Le Pen, nazwała je "okupacją". Ale, choć większość polityków zarówno z lewej jak i z prawej strony sceny politycznej ostro skrytykowała wówczas jej słowa, to jednak rządząca centroprawica zapowiedziała, że rozwiąże ten problem. Rozwiązaniem okazał się zakaz modlitw i stworzenie nowego miejsca kultu.

Tekst pochodzi z portalu Gazeta.pl - www.gazeta.pl © Agora SA

Unter deutschen Betten. Eine polnische Putzfrau packt aus

"Unter deutschen Betten. Eine polnische Putzfrau packt aus". Polka pod niemieckim łóżkiem
...

Włodzimierz Nowak 2011-09-11, ostatnia aktualizacja 2011-09-08 14:52:51.0

Justyna Polańska: - Dlaczego ta niemiecka sprzątaczka, która przyszła raz jeden jedyny, zasiadła z nimi do stołu, a ja nie. Łzy mi leciały, powiedziałam sobie: Boże, jacy chamscy są ci ludzie, piszę książkę i koniec
Od czego zaczynamy?

- Od kuchni. (Justyna Polańska zdejmuje wysokie obcasy i zakłada pantofle na niższym obcasie. Drobna, zgrabna, włosy blond - tlenione, balejaż).

Po co pani opisała w książce, co mają Niemcy pod łóżkami?

- Bo się wkurzyłam.

Na co?

- Siedem lat sprzątałam u jednej rodziny niemieckiej. Jak zrobili remont, to wzięli jeszcze do pomocy sprzątaczkę niemiecką. Kończyliśmy już i ładnie pizzą zaczęło pachnąć. Mówię: kurde, jestem głodna, cały dzień sprzątania. Schodzę na dół z wiaderkami i odkurzaczem, wszyscy siedzą przy stole. Ja przeszłam pod zmywak. Nikt się nie spytał: Justyna, chcesz kawałek pizzy? Nie zabolałoby mnie może to, ale niemiecka sprzątaczka siedziała z nimi przy stole.

Jadła?

- Jadła.

A ja tyle lat u nich sprzątałam. Jak chcieli wieczorem wyjść, a nie mieli dzieci z kim zostawić, to zadzwonili i jechałam, żeby sobie miły wieczór zrobili. Prasowałam, śmieci wynosiłam. I wie pan, pierwszy raz jechałam do domu i łzy mi leciały jak krokodylowi.

Jechała pani samochodem i płakała?

- Mnie nie chodzi o ten kawałek pizzy, ale dlaczego ta niemiecka sprzątaczka, która przyszła raz jeden jedyny, zasiadła z nimi do stołu.

A 11 lat temu, kiedy tu pani przyjechała, co pani wiedziała o Niemcach?

- No że tacy czyści, pachnący.

Przystojni?

- Nie. Niemcy mi się kojarzyli z jakimiś rudymi Helmutami. Byłam po maturze, myślałam, co mam, kurde, ze swoim życiem robić. Przyjechałam znad morza, w domu leżała gazeta. Było coś takiego: poszukiwana opiekunka do Niemiec, jeżeli chcesz poznać kraj, ludzi, to zadzwoń 049... No to dzwonię ostro, dzięki Bogu odezwała się Polka, bo ja niemieckiego zero. Uczyłam się kilka lat, ale tylko w pamięci zostało fenster. Mama mówi: ty już wiedziałaś, że będziesz u nich okna myć.

Jaka była wtedy Justyna? Pani imię jest prawdziwe, prawda?

- Tak. Tylko jak książkę pisałam, to, żeby mnie nie rozpoznali, podpisałam "Polańska", od Polańskiego, tego reżysera, bo znany i się z Polską kojarzy.

Miałam 20 lat i w głowie dyskoteki, chłopaków, fajne samochody, takie coś. Długo chciałam być fryzjerką, ten zawód mnie trzymał przez całe liceum. A sprzątać nie lubiłam. Bo dzisiaj to ja lubię. Mama pracowała w sklepie, jak przyszła do domu, musiało być posprzątane i ugotowane. I zawsze burczała, że źle posprzątałam. A jak tu zaczęłam, a sprzątam trochę gorzej niż w domu, bo mam tylko dwie-trzy godziny, to się okazało, że ludzie mówią "super" i płacą. To dlaczego mamie się nie podobało?

Może czystość polska jest inna niż niemiecka?

- Czystość polska to jest coś takiego: nadchodzi Wielkanoc albo Gwiazdka, jest szał na mycie okien, trzepanie dywanów, wszystko musi być na tip-top. A czystość niemiecka: przyjdziesz po świętach, tydzień czy miesiąc po, okna umyjesz, nie ma sprawy, tacy są wyluzowani po prostu.

A biel niemiecka i biel polska albo czystość podłogi

- Na przykład u Polaka musi być wyglancowane. A u Niemca, jak powiem, że nie da rady, to nie da rady.

Co pani tak wącha?

- Frosch cytrynowy do mycia okien. Bardzo go lubię, bo nie zostawia mazi. Jestem uzależniona od wąchania proszków do prania, środków czystości. Muszę powąchać, zanim użyję.

Czym jeszcze panią wkurzyli Niemcy, że napisała pani książkę?

- Na przykład inżynier, co pracował we Frankfurcie w dużej firmie, się pyta, czy mamy w Polsce colę. Czubek. Halo! Przecież my, Polacy, nie żyjemy w dżungli. Czasami myślę, że ich mózgi działają tylko w godzinach pracy. Później się mózg wyłącza. Bo wyobraża sobie pan, że do wbicia gwoździa do obrazu wołają majstra? To jest w Polsce nie do pomyślenia, chyba że jakiś kaleka. Oni wystudiowani są ci niektórzy, ale tacy jacyś niedorobieni. Ale najbardziej się wkurzyłam, jak się zaczęli rozbierać przede mną.

Co?

- Pierwszy raz przez telefon. Dałam ogłoszenie dla mojej siostry, nie umiała jeszcze języka. Zaczęli dzwonić faceci. Ile mam lat, skąd jestem i takie duperele. I nagle: "A ma pani czerwoną bieliznę?". Albo stoję w kolejce w supermarkecie, dzwoni telefon bez numeru, odbieram: "Och, och, och ". Mówię: Boże, kurde, co to się dzieje. To właśnie zawsze takie sapania były. Wtedy odkładałam telefon, bo w dzisiejszych czasach to nie odkładam, tylko wyzywam ich od debili.

Inny zaczął dzwonić, że by kogoś potrzebował do dwupokojowego mieszkania. Mówię: dobra. A on pyta: "Czy jest pani spontaniczna?". Myślę, pewnie facet jutro będzie miał gości, chce mieć szybko okno umyte, to mówię, że jestem spontaniczna. A on: "To ja za chwilę przyjadę, pokaże mi pani piersi? Ma pani duże czy małe? Dam 30 euro". Ja mówię: Boże, gdzie ja żyję, wśród idiotów? Halo, skąd mu się te 30 euro wzięło? Długo myślałam i już wiem. To tyle, ile za trzy godziny sprzątania. Tak sobie obliczył.

Takie są ceny?

- Zależy w jakim mieście, we Frankfurcie do 12 euro za godzinę sprzątania. Potem dzwonił, że on będzie sobie robił... nie wiem, jak to nazwać, a ja mam się mu przyglądać i dostanę 50 euro. Powiedziałam, żeby więcej nie dzwonił. Ale teraz tobym się z nim spotkała na kawę, żeby go opisać w następnej książce, bo mnie interesuje, jak taki człowiek wygląda - jakiś biznesmen czy zwykły człowiek z ulicy? Ale ostatnio nie dzwoni.

Co było w tych ogłoszeniach?

- Szukam sprzątania plus prasowanie i numer telefonu. Nigdy nie dawałam "Polka szuka sprzątania", bo to jest bez różnicy, co za narodowość sprząta. Chociaż dużo ludzi szuka polskich sprzątaczek, bo dobrze sprzątają.

Kiedy pierwszy raz się facet rozbierał? Chyba jak siostra pojechała na urlop i poszłam na zastępstwo. Boże, jaki okropny ten gościu, mały, gruby, czerwony na twarzy. Znaczki kolekcjonował, kupował, sprzedawał. Wiedziałam, że świr, bo jak się dowiedział, że siostra ma chłopaka Włocha, to jej powiedział, że Włosi to nic, bo za szybko dochodzą. Miał fioła na punkcie misi.

Misi?

- Pluszowych. Wszędzie miał je poustawiane. Przedstawiał mi: "To jest misiu jakiś tam, dostałem go od mamy, jak miałem pięć lat.To jest misiu jakiś tam, od babci...". Cała sypialnia w misiach. Mleko też marki Miś. Wszystkie filiżanki, kubki miał z misiami.

Zawołał mnie do biura i zaczął pokazywać w internecie prostytutki, do których chodzi. Opowiadał, które się dają od tyłu, które od przodu. Sprzątałam łazienkę, a on w drzwiach nadaje o tych dziewczynach. Że chodzi zawsze do tej samej. Ja mówię: to weź się z nią umów prywatnie. Już jej się pytałem, ona nie chce. Skończyłam myć wannę, odwracam się, a on stoi ze spodniami ściągniętymi.

Golutki?

- No, na górze miał hawajską koszulę. Mówię: Boże, weź się, debilu, ubierz, i poszłam do innego pokoju.

Miałam potem taki niesmak do tego człowieka. Jeszcze proponował 400 euro, żebym się z nim przespała. Ja nie wiem, ile bym musiała flaszek wypić. Gościu był okropny. Chociaż mieszkanie miał w miarę czyste, nie powiem, że był brudasem.

A pani jak była ubrana?

- Było lato, mogłam mieć krótkie spodenki albo coś, ale nie chodzę w miniówce, że jak się nachylę, to mi wszystko widać. Albo jakieś dekolty. Jak mam ochotę na dekolt, to idę w dekolcie, ale do rodziny normalnej, wiem, że nic mnie takiego nie spotka. Chociaż niedawno mnie tacy zaskoczyli. Chodziłam do nich we wtorki. Sąsiad z przeciwka coś im remontował. Miły facet, czasem sobie gadaliśmy. Ta kobieta pojechała wtedy do miasta, dzieci były w szkole, zostałam z nim sama.

Z tym sąsiadem?

- Tak, zapalił papierosa. I mówi, że ja też na pewno palę. Ja, że nie i nigdy. Rodzice palili, jak jechaliśmy na urlop, oni w samochodzie zapalali, to zaraz był przystanek, bo ja musiałam wymiotować. I mam niesmak do papierosów. I mu to mówię. A on: "Na pewno palisz. Ja, że, kurde, nie palę". Już mnie zaczął denerwować głupim drażnieniem. Potem coś w kuchni robię, a on w kieszeniach szuka, szuka, miał taki kombinezon czerwony, i mówi: zobacz. Odwracam się, a ten z tego kombinezonu sobie wyciągnął i stoi.

Po nim w życiu się nie spodziewałam. Jakby mnie próbował zaprosić na kawę, to jeszcze bym zrozumiała, chce mnie poderwać - ale coś takiego? Później mnie unikał. Tej rodzinie nic nie powiedziałam - bo komu by uwierzyli? Sprzątaczce? Powie, że kłamię.

Co teraz?

- Śmietniki.

Widzę, że nie segregują, wszystko razem.

- To mnie denerwuje. Ale większość Niemców sortuje. (Polańska zakłada rękawiczki i segreguje).

O, widzi pan, on po niemiecku je chleb, cały porozrywany.

Po niemiecku?

- Nie kroją na skibki, tylko odgryzie albo oderwie i tak je.

Co jeszcze panią wkurza?

- Ten bałagan ich.

Ja jestem czyściochem, u mnie codziennie jest odkurzone. Mąż mówi, że to choroba. Ja wiem, ale ta choroba przyszła z mojej pracy, bo ja nie chcę mieć takiego bałaganu jak ci Niemcy, u których sprzątam.

A mąż co robi?

- Jeździ w wypożyczalni samochodów. Pan zostawia samochód na lotnisku we Frankfurcie, a ten samochód jest z Monachium, więc trzeba go odwieźć na miejsce, i mąż jedzie. Ciągle w drodze. Ale on uwielbia kierować.

Tu się poznaliście?

- Tu, siedem lat temu. Miałam wtedy chłopaka Polaka, a mojego męża znałam tak z widzenia, jak do domu wracał. Ale nigdy się wzrokiem swoim nie spotkaliśmy. Przystojny, zawsze z siostrą się szturchałyśmy, jak on jechał samochodem sportowym. I kiedyś siostra do mnie leci, że mało nóg nie połamała, bo ten fajny zatrzymał się koło okna i pyta, czy może zawołać koleżankę, czyli mnie. Poszłam do okna, chciał numer, bez zastanowienia mu dałam. Zadzwonił za 10 minut. Zaczęliśmy się spotykać. Polaka przeprosiłam i wyjechał do Polski.

Niemiec?

- Włoch. Nie wiem, czybym z Niemcem doszła do porozumienia.

Dlaczego?

- My jesteśmy bardziej za rodziną, Włosi też. A to, co oni robią z rodziną, jakieś mi się wydaje bardzo dziwne. Na przykład groby. U nas się je pielęgnuje, u mojego męża w rodzinie, widzę, też są odwiedziny na cmentarzu, a w Niemczech to się załamują te nagrobki. Sprzątałam u babki, takiej koło czterdziestki. W kuchni widzę kartki pocztowe. Odwróciłam. Kot jej zdechł - przychodziły kondolencje od rodziny. Ale jak człowiek umrze, to już na grób nie chodzą.

A drugie to gościnność. W Polsce, jak ktoś do nas przyjeżdża, to po prostu coś się piecze, trzeba ciastka postawić na stół, kawę. A jak moi rodzice przyjechali mnie odwiedzić, jak byłam jeszcze opiekunką do dziecka, to Niemcy dali im ziemniaki w mundurkach z serem. U nas, w Poznaniu, też się je pyry z gzikiem, ale w piątek przeważnie, i się tego nie podaje, jak goście przyjeżdżają. Rodzice byli zdziwieni. Oni nie są jacyś wykształceni, po studiach, ale byli w świecie, na przykład w Tajlandii, w Turcji, prowadzili interesy.

Handel?

- Tak, ciuchy, dżinsy. Hurtownię mieli na całą Polskę. Ale wracając, co mnie wkurza.

Gwiazdka u Niemców. W radiu słyszałam, jak prowadzący się pytał jednej kobiety, kto się urodził w Betlejem: Jezus czy Chrystus? Chyba Chrystus, powiedziała. Niemcy nie mają takiej wiary jak my. Dobra, ja nie jestem superkatoliczką, że codziennie biegam do kościoła i tak dalej, ale w coś trzeba wierzyć, jak się nie jest katolikiem, to jest się muzułmaninem albo trzeba wierzyć w Buddę. W coś musi człowiek wierzyć, nie? A Niemcy są tacy bardziej, mi się zdaje, bez wiary.

U tej rodziny, co sprzątam, powiedziałam, że u nas w Polsce wigilia wygląda inaczej, jest przygotowywana, że mamy tyle rodzajów ryb, wypieków. A Niemcy? Prawie wszyscy, których znam, jedzą w Wigilię parówki i sałatkę kartoflaną kupioną w sklepie, nierobioną. A on: "Kto ci takich bzdur naopowiadał?". Twoja żona, mówię. A na deser jecie lody. W Wigilię! Wie pan, jak on się zamknął. A o piątej po południu, jak u nas się zasiada do wieczerzy, to oni przychodzą z łyżwami, bo byli na lodzie, super Wigilia, nie? On się poczuł urażony. U nas, w Polsce, powiedziałam, 95 procent ludzi by nie siedziało sobie przy stole, a głodna sprzątaczka by koło nich tańcowała z odkurzaczem. Bo miałam taką rodzinę, że siadali wszyscy na kanapie, rodzice i dzieci, brali napoje i patrzyli, jak ja myję okno. Taka rozrywka. W Polsce, mówię jemu, obojętnie, czy to malarz, czy hydraulik, jest zapraszany do stołu. A na to on: "Nigdy bym nie zasiadł z tobą przy stole, jakbym jadł ze swoją rodziną".

Dlaczego?

- No, nie potrafił mi odpowiedzieć, ale mi się wtedy przypomniało, że ta niemiecka sprzątaczka jadła z nimi, i mówię: ty jesteś rasistą w takim razie. To zaczął temat zmieniać.

Siedem lat u nich byłam, a on do mnie zamiast Justyna wolał: "dobrzie". Halo, Dobrzie, ale masz buty śmieszne. Dobrzie, dobrzie. Tak jak ja bym do niego mówiła: halo, Gut. A na początku wołał: "Dobrzie, kurwa, chuj, pizdo, dobrzie", ale ta żona się dowiedziała, że to przekleństwa, i go pohamowała.

A czym pani czyści ten kran?

- Papierem, u mnie się musi wszystko błyszczeć. A Niemcy właśnie nie zwracają na to uwagi, czy jest kran zachlapany.

Wie pan, moja praca mnie wzmocniła. Bo kiedyś byłam szarą, zakompleksioną myszą. Brałam każde sprzątanie. A dzisiaj to ja umiem język, wiem, gdzie dać ogłoszenie, sama wybieram ludzi. Tydzień temu z jednego zrezygnowałam. Przed nazwiskiem miał dr. Mówi: "Justyna, sprzątasz OK, ale nie wszystko stoi dokładnie potem tak, jak postawiłem. A jak przychodzę do domu, to nie chcę widzieć, że tu ktoś był". No to ja przed myciem łazienki wszystko fotografowałam telefonem i potem te szampony na wannie stawiałam jak na zdjęciu, napisem do ściany.

Muszę im po prostu powiedzieć, co myślę, bo jakbym zbierała w sobie, tobym w wariatkowie wylądowała. Ale nie raz pracę przez to straciłam. Nikt nie powiedział wprost: Justyna, jesteś bezczelna. Właśnie, co mnie denerwuje u Niemców, że oni prawie nigdy nie powiedzą, co myślą. Nie mam za złe, że ktoś jest niezadowolony z mojego sprzątania albo z tego, jak ja wyglądam, albo że jestem przedpunktualna, bo przychodzę za wcześnie, ale niech mi powiedzą, a nie kręcą. Wiem, że to poszło przez mój pysk.

Często pani pyszczy?

- Jezu, tyle przykładów. Myłam podłogę, tak jej słuchałam z tyłu, chciała mi wmówić, że Polki się ubierają kiczowato. Bo była na imprezie i tam były Polki. A wie pan - jak Polka idzie na jakiś bal, przyjęcie, to potrafi się ubrać, wymalować i iść do fryzjera nawet. A panie niemieckie? Tylko przebiorą się w inne dżinsy. Dla mnie to jest rzecz niewyobrażalna - iść na wesele w dżinsach, a Niemki tak chodzą. Jak ja się odwróciłam i mówię: gdyż Polka, idąc na wesele czy obojętnie, na jaką imprezę, potrafi się pokazać.

Ja nie mówię o Polce, co tańczy półnago w tej remizie. No taka słynna polska dyskoteka we Frankfurcie. To nie jest żadna go-go tancerka, tylko normalna dziewczyna z imprezy napita, że wstać nie może sama, rozebrana do stanika i tańcząca na stole przy rurze. Podejdzie jakiś Turek w garniturze, dziesięć minut potańczą i gdzieś się ślinią już tam. Halo! Dla mnie to jest tanie zachowanie. Ci ludzie, co przyjdą, na przykład Arabi, Włosi, co oni mają myśleć o takich Polkach?

To czym się różni kobiecość niemiecka od polskiej?

- Polska kobieta, idąc na jakieś przyjęcie, gdzie jest 20-30 ludzi, to już się po prostu chce pokazać, że jest kobietą. A Niemka przyjdzie w rozczłapanych adidasach albo w tych butach, co my idziemy w góry. Niech pan patrzy pod nogi. Jak pan zauważy Niemkę na obcasach, to niech pan spojrzy, czy czasami to nie Polka albo Rosjanka. Czasem przyjdę do pracy w szpilkach, to się dziwią, że potrafię w takich butach chodzić. Nie! Przywieźli mnie na wózku inwalidzkim pod drzwi! Głupie pytanie.

Może uważają, że kobieta staje się tylko przedmiotem, obiektem seksualnym?

- To po co te szpilki produkują na całym świecie? Dla kobiet. A Niemki, co u nich sprzątam, w ogóle nie mają buta na obcasie.

Zagląda im pani do szaf?

- Nie powiem, że nie. Z początku mnie interesowało, w każdej szafie było coś innego, ale żeby przymierzyć, to nigdy. A teraz to już mi szkoda czasu. Tylko perfumy wącham. Jak widzę jakieś fajne, to lecę sobie kupić.

Co do zaglądania, to zaglądam pod łóżka, bo muszę.

I co tam pani znajduje?

- Najobrzydliwsze są zużyte prezerwatywy, z zawartością podsuszoną. OK, można zapomnieć, ale rano to zbieram. Albo zużyty tampon od tygodnia. Nie wiem, czy oni myślą, że przyjdzie Justyna i pozbiera? Co jeszcze? Resztki jedzenia, karton z pizzą. Kwaśne mleko, kilogramy kurzu. Już po napisaniu książki znalazłam kiszkę w łóżku na talerzu. Narkotyki. U policjanta! W internecie sprawdziłam, co on mi każde podlewać.

Podlewać?

- Mówił, że to pomidory. Ale potem się przyznał, że z pracy przyniósł. Marihuana. Jak kogoś złapią, to policja to przechowuje, a potem i tak wyrzuca. To lepiej, jak on coś z tego będzie miał. Policja mnie już niczym nie zdziwi.

Tak?

- Drugi policjant wrócił z pracy i mi opowiada, że na budowie we Frankfurcie złapali Polaka i Rosjanina, bo pracowali na czarno. Halo, mówię, a ja? Przecież też jestem na czarno u ciebie. To on się śmieje.

A próbowała pani sprzątać legalnie?

- Tak, ale jak Niemcy mi powiedzieli, że oni nie chcą podatków płacić, że im wygodniej dać do ręki, to co będę walczyła. Ale w dzisiejszych czasach u większości pracuję legalnie. Na czarno jestem u tych, co sprzątam trzy godziny w tygodniu.

Nie byłoby takiej ilości pracy na czarno, gdyby nie te ich głupie podatki. Na psa, na kościół, na cmentarz... Przesadzają.

A czy to tak można pracodawców opisywać? Zaufali, wpuścili do sypialni, do łazienki...

- Pewnie, że można, nie napisałam, jak się nazywają. Mogli mnie inaczej traktować, ja sobie z tego wzięłam materiał i jest książka, która została bestsellerem, trzeci dodruk robią. A może to taka zemsta z mojej strony. Mnie cieszy, że ci ludzie o tym przeczytają.

Wtedy, po tej pizzy, jak jechałam do domu i łzy mi tak leciały, powiedziałam sobie: Boże, jacy chamscy są ci ludzie, piszę książkę i koniec.

Umiała pani?

- Nie. Ale wiedziałam, że jak zacznę tylko ironię pisać, to żaden Niemiec nie kupi. Powiedzą: ona jest nienormalna.

Muszą być też pozytywy o Niemczech napisane, ale nie wyssane z palca. Książkę chciałam napisać z tym tutaj panem, u którego sprzątamy. Poznaliśmy się w kawiarni we Frankfurcie. Jest psychologiem, rozumie mnie i też się dziwi, jak ci ludzie ze mną postępują. Ale wydawnictwa dawały mi swoich pisarzy. Przysłali jakąś 60-letnią babcię, która zamiast mnie jakoś rozkręcić, przysypiała i powtarzała: niech pani coś powie, aha, aha.

I w końcu wydawnictwo z Monachium zgodziło się, żebym pisała z tym psychologiem. Trzy miesiące ja mu opowiadałam, a on mi proponował zdania. Zgadzałam się albo nie. Bo jak napisał, że za pierwsze pieniądze ze sprzątania kupiłam sobie Bóg wie co, to kazałam napisać, że sobie kupiłam opla tigrę, tak jak było. Wtedy tigra kosztował 10 tysięcy marek. Te pieniądze szło łatwiej zarobić niż teraz. To był mój samochód marzeń, sportowy, czarny. Teraz też jeżdżę sprzątać czarnym autem, sportowym

A tę podłogę tutaj to czym pani myje?

- Der General. Wiem, co pomaga na kamień, co na tłuszcz. To moja praca, codziennie 8-10 godzin. Do jednych idę trzy razy w tygodniu, do innych tylko raz. Mam klucze, nie muszę się rano zrywać. To jest plus, chodzę, kiedy chcę. Ale wkurza mnie, kiedy, żeby zaoszczędzić euro, nakupią w Aldim nie wiadomo czego, a potem tym nie da się myć. Tych ludzi, co teraz u nich pracuję, też opisałam. Oni się śmieją.

Z czego?

- Pracuję u adwokatki i ona ma wszystko w kartonach, jakby jutro była przeprowadzka. Się jej pytam, czemu ona tego nie kładzie do szafy. I to opisałam. Przy mnie czytała i się śmiała. W tej książce jest dużo rzeczy do uśmiania się.

Na przykład?

- Prezenty, które od nich dostaję: 2 euro, długopis z logo Deutsche Bahn, dwie butelki wody mineralnej bez gazu. Konserwę, bo jadę do Polski. Halo! Co my mamy, wojnę, że mi dają konserwę? Z drugiej strony, jak przychodzi Gwiazdka, to nawet sprzątaczka jest obdarowana. Niektórzy dają 100 euro, a miałam rodzinę, która dała 400. I pamiętają o urodzinach.

Wiedzą, kiedy sprzątaczka się urodziła?

- To pierwsze pytanie, jak zaczynam u kogoś pracować. I zapisują w kalendarzu. To taki pozytyw w Niemczech.

Właśnie, co pozytywnego powie pani o Niemcach?

- Pierwsze to pozytywy w ruchu drogowym, że Niemiec przepuści, a w Polsce nie. Drugie - toalety, obojętnie, na stacji benzynowej, na dworcach, można wejść i załatwić się w atmosferze, gdzie pan powie: było czysto. A na Centralnym w Warszawie? To bym wolała naprawdę pod krzakiem. Co jeszcze u Niemca lepsze? System zakupów - w Polsce są ekspedientki znudzone klientem, tak mierzą od góry do dołu, w Niemczech tego nie widać. Ale mimo że ja w tym kraju się dobrze czuję, to pozytywów, tak w ludziach, z perspektywy sprzątaczki, mało widzę.

Tulipany zwiędły.

- Już zwłoki kwiatów, nawet płatki gubią, ale on tego nie widzi. To ma każdy Niemiec, nakupi kwiatków i nie podlewa.

Napisała pani, że sprzątała w burdelu.

- Sprzątam do dzisiaj. To się nazywa studio masażu erotycznego, cztery pokoje. Jest mi egal, co oni tam robią. To się więcej odbywa w dzień, bo jak sprzątam wieczorem, jest już pusto, tylko siedzą te dziewczyny się sprzedające. Jedna jest z Tajlandii, to doradzała, gdzie iść, gdzie nie, jak będę na wakacjach. Te drugie to Niemki. Polki nie spotkałam. Bardzo miłe dziewczyny. Nie mogę powiedzieć, że nie będę z nimi rozmawiać, bo to są prostytutki. To tak jakby pan powiedział: nie będę z nią rozmawiać, bo to sprzątaczka.

Niemcy panią zmieniły?

- Nie, jestem taka, jak byłam. Tylko po prostu nauczyłam się tego człowieczeństwa. Bo z początku to na przykład nie wiedziałam, kto to jest w ogóle pedał, homoseksualiści, a po prostu w Polsce pedał, pedał, to się tak mówiło i się nie wiedziało, co to jest.

Teraz pracuję u pedałów, nie widzę różnicy. Porozmawiają, wypiją kawę, traktują jak człowieka. Bo człowiek jest człowiekiem. Czy on jest czarny, żółty czy czerwony, pedał, lesbijka czy Bóg wie kto, ma takie same uczucia, odczucia. Tego się nauczyłam. I że nie należy się z nikogo wyśmiewać. Tak jak tutaj się ze mnie wyśmiewali, że sprzątam albo myję ubikacje obsrane, za przeproszeniem. Jedna babcia za każdym razem miała wysmarowane toalety. Może to jej radość sprawiało, że ja myję jej odchody.

Ale miałam takie rodziny, że nie dopuszczali mnie do mycia toalet. Sami myli. Mówili, że nie chcą mnie poniżyć. Chociaż dla mnie to żadne poniżanie, bo sprzątaczka naturalnie też robi mycie toalet.

Mnie się zdaje, że lepiej wykonywać jakikolwiek zawód niż być bezrobotnym i żyć z państwa, nie?

Czego jeszcze się pani nauczyła od Niemców?

- Niemiecka dokładność mi się podoba. Jak samochód się oddaje do przeglądu. Polak przymruży oko, Niemiec - nie. Musi być wymienione to i tamto. Z jednej strony to jest denerwujące, ale może dlatego ten kraj tak funkcjonuje. I ten kraj jest bardziej wygodny niż Polska. Chociażby system socjalny - mają dwoje-troje dzieci, są samotnymi matkami, państwo im pomoże, z głodu nie umrą. Pod tym względem mi się Niemcy podobają, że człowiek nie zdycha z głodu. Idzie się do urzędów, pomogą chętnie, a w Polsce jest odburknięcie: proszę iść na drugie piętro. Tu nawet przez telefon można wiele załatwić.

Co jeszcze?

- Może podróże. Gdyż Polacy, nie wiem, jak w dzisiejszych czasach, ale jak w Polsce mieszkałam, to rzadko kto wyjeżdżał za granicę w celach podróżniczych. A Niemcy dużo podróżują i opowiadają: byłem tam, zwiedziłem to. Później patrzę w internet - o, to może być ciekawe, i też tam lecimy.

Gdzie ostatnio?

- Do Tajlandii. A tak to zawsze tutaj gdzieś: Tunezja, Egipt, Turcja. Włoch już nie zaliczam do urlopów, bo przeważnie u rodziny. Co mnie bardzo razi - na przykład, że rosyjscy turyści, oni są wszędzie z tego znani, nakładają sobie takie porcje na talerz, jakby jutro miała przyjść wojna. Zjedzą trzy łyżki, reszta idzie do śmieci. A jedzenie w takiej Tunezji czy Egipcie powinno się szanować, bo tam ludzie ze śmietników wyjadają. Tak samo woda, tam są susze niesamowite, a Niemcy idą się co chwilę kąpać. To mnie tak drażni. Ale nauczyłam się od nich, że należy z życia coś brać, zwiedzać, należy się uczyć też, wszyscy mi mówią: umiesz po niemiecku, dobrze, idź na angielski, to ci nie zaszkodzi, masz dopiero 31 lat.

Jak sprzątam, to Niemcy mi się zwierzają. Jedno niemieckie dziecko mówi: "Justyna, jak będziemy lecieli na urlop, to polecisz z nami, weźmiemy patelnię, będziesz nam robić naleśniki. Mama znalazła przepis na naleśniki w internecie, ale nie smakowały jak te twoje, polskie, i były twarde. Jakbyśmy nimi w szybę rzucili, toby się zbiła".

Mnie tutaj bardzo dziwi, że dzieci przychodzą ze szkoły, mama siedzi cały czas w domu, nie pracuje, sprzątaczka przychodzi, prasowaczka też, a mama nawet obiadu nie ugotuje. Parę ziemniaków, warzyw, to chyba każdy potrafi. Dziecko mówi: mamo, co będziemy jeść? Nic. I wręczy dziecku banana. Taką kobietę tylko zastrzelić - tak czy nie? One nic nie robią i ciągle mówią, że mają stres. Boże, mówię, skąd? I zawsze coś wymyślą - że musiała samochód oddać do warsztatu, bo koło do wymiany.

Kobieta w Polsce ma dwoje dzieci, idzie do pracy, przychodzi, ugotuje, posprząta, a Niemka nic nie robi, a ciągle zabiegana i zestresowana. Z lenistwa chyba. Ja miałam osobiście kobietę, która non stop latała do miasta kupować. Była przy kości i zawsze kupowała rozmiar ciuchów za mały. Powtarzała, że próbuje schudnąć. Jak ja bym miała problemy z nadwagą, tobym pływać chodziła, a nie kupowała za małe ciuchy.

Może pani nie rozumie tego świata?

- Ja to dużo nie rozumiem z tego świata! Jak mogą niektórzy żyć w takim bałaganie? Syfie! Nie rozumiem. Dziecko bawi się na podłodze, a tam pełno włosów od psów. Ale najważniejsze, że bioprodukty są kupione. Wszystko musi być bio, ekologiczne: paluszki, ciasto, pościel z bawełny ekologicznej, kawa, woda, wszystko bio, ale że pralki chodzą dziesięć godzin dziennie, to już środowisku nie szkodzi. Albo wyjeżdża babsko do miasta, cały dom zostawi w światłach pozapalanych. To też jest bio? Mnie to tak denerwuje!

A nie boi się pani, że swoją książką zepsuje pani stosunki międzynarodowe?

- Nie, przecież ja napisałam swoją historię. Niemcy raczej na wesoło podeszli do książki, no, niektórzy się tam plują w internecie, że tu pracuję i narzekam. O mojej książce wszystkie gazety tu piszą. I włoskie, i polskie. Angielska prasa się cieszy, wiadomo, Anglicy też Niemców nie lubią. "Die Zeit" napisało, że Polska to koczownicy Europy, bo ja w książce napisałam, że dla siebie nie widziałam przyszłości w Polsce.

A Polacy to jadą ostro - albo na Niemców, że ich spalić trzeba razem z Hitlerem najlepiej, albo na mnie, żebym spieprzała do Polski, jak mi się nie podoba. I jak ja mogłam na Niemców koszt żyć, a potem ich obgadać. A przecież ja na Niemca koszt nie żyłam, zapracowałam na te pieniądze, no nie? Wchodząc na polskie strony w internecie, mogę tylko stwierdzić, że Polacy nie potrafią się zachować nigdzie. Jakby Niemiec czytał te komentarze, toby ładną książkę napisał o Polakach. Polskie sprzątaczki też się odezwały: brawo, pani Justyno. Też chciałam napisać, że Niemcy to brudasy.

Chociaż ja nigdzie tego nie napisałam, bo są Niemcy tacy i tacy. Tak jak nie powiem, że wszyscy Polacy kradną. Tylko tak się mówi. Dużo Polek, które sprzątają, mówi: Helmuty - brudasy.

Ja chcę dalej w tym kraju żyć, bo się dobrze tutaj czuję, mam wielu Niemców jako przyjaciół. Mnie się zdaje, że jakbym w Polsce sprzątała, może też by mnie Polacy traktowali jak śmiecia. Ukrainki w Warszawie dzwoniły do radia odnoś-nie mojej książki, że tak samo są traktowane jak my tutaj.  

Tekst pochodzi z serwisu Wyborcza.pl - http://wyborcza.pl/0,0.html © Agora SA